Soneto ó cavador

Esta é a miña primeira poesía, ten un aire as cantigas de amigo, se vos emociona lela non reprimades os vosos comentarios. Fixena con moito amor.

Oh cavador, o meu mellor cavador
que as man ten de callos cheas
ven o meu carón ainda que non seas
o mais galante e amado señor.

¡Que cedo te ergues todolos dias!
cando ainda estou cos pes quentes
ti xa estas co sacho a rentes,
volve praco e escoita estas poesías

o meu amor por ti e desaforado
ainda que non seas moi guapo
e non teñas mais que un arado.

Non vistes mais que un farrapo
pero levalo tan ben colocado
que posto en ti non parece un harapo.

Advertisements

2 comments

  1. Adeus Berdoias, adeus Vimianzo
    Adeus costas de Soneira
    Adeus chouriciños colgados
    Adeus lacos, adeus frebas

    Adeus, sacho que quero tanto
    pataquiñas que arranquei
    hortiña con navicoles
    repoliños que prantei

    Adeus Toribio, fiel amigo
    Adeus pitas e galo pedrés
    Votalle picón con pan duro
    e mondiñas de pataca tamén

    Meu Berdoias, Meu Berdoias
    non sei cando volverei
    marcho para Austrialia na linea
    xa vos escribirei

    Levo unha bota de viño
    e unhas magras de xaón
    metoas no pan de millo
    a ver si o levo no avión

    Adeus ovelliñas pral monte
    adeus xuvencas e xatos
    serei sempre fiel á idea
    de non soltar un pataco

    ;-P

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s