Capítulo IV: Chegada á capital

Cinco horas máis tarde estabamos entrando na estación, treméronme as pernas, ahora estaba so, e xa non tiña a Pastor ó meu lado para darlle unha dentellada a calquera desgraciado que me viñera tocalos collóns. Baixei do autobús, e collín a maleta, pero … e a onde iá agora, mirei o meu redor e so via xente, xente de toda clase, incluso me pareceu ver a aquel fulano que me vendera unhas alfombras faria dous anos. Dirixinme o conductor para preguntarlle pola calle que me dixera meu neto.

– Oiga jefe, ¿usté sabe como ir a calle Montera?

O conductor riuse e mentres se daba media volta dixome:

– Ai señor, cuanto vicio tiene usted, parece mentira, ¡a su edad!

segue en: Capítulo V: O Bocadillo de Alquiriques

Advertisements

2 comments

  1. ¿E onde foron parar os fillos que viñan con él no bus? ¿Están na Almudena rezando o rosario? Mira que deixar ó velliño só …. jejeje …..

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s