Capítulo VII: Encontro

Cando acabei coa Pilarciña xa era noite, ela tiña que volver ó choio e eu tiña que encontrar o meu neto, o carallo e que case non daba nin de movido o bijote, esa muller tiña un ansia no corpo que xa lle gustaria a moitas novas.

Para volver para alo pasei por uns sitios… mimadriña!! canto vicio, ¡mira aqueles dous rapaces achegandose o peteiro!, ¡e aquelas mozas agarradas! ¡Canto vicio che hai na capital, moita modernidá, desto na aldea non che hai! Eu seguin pra diante sen facer moito caso, non vaia ser que ainda algún desgraciado me collera da saqueta e lle tuvera que quenta-la pavana.

Xa era hora, encontreina, ali estaba a casa do meu neto, tiña que tocarlle o timbre pero habia dous rapaces ali ben amigados estorbando, ¡que carallos!, un co lombro arrimado o timbre e o outro de frente a el refrejandolle o cu.

– Perdonen mozos…

O que estaba de costas a min douse a volta con cara de poucos amigos

– ¡¡Abuelo!!

segue en: Capítulo VIII: ¡¡ Que disjusto, Pilarsiña!!

2 pensamentos sobre “Capítulo VII: Encontro

  1. Isto paréceme que tén tintes autobiográficos, ou, señor tonecho ?? andasme enviciado ….. Isto xa parece Sodoma e Gomorra , jejeje …. a ver que animal con roupa tén este home por neto!! con semellantes influencias por ahí, eh ??

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: