Conversas có señor Tonecho: O Poeta

Isto é un ¿Cómo se creou a poesía “Soneto ó cavador”?

Yo: ei..
Juan: dígame
Yo: Juanjo Neruda
andas ahí
Juan: pozi
onde vou estar ho
Yo: así que te codeas con poetas de altura
Juan: si macho
un profesional
Yo: pois que sepas que Machado era meu tío, na intimidá chamávamoslle “hacha” ;D
Juan: home xa o sabia
dio nun dos seus libros
que ten un sobriño criminal
Yo: “a mi sobrino querido, el que tiene una inteligencia coma un mundo”
poñía iso no “Campos de Castilla”
Juan: ah
eu lino noutro
“relatos cortos desde cuenca”
Yo: si pero esa dedicatoria era pa miña prima a de Cuenca
moi amiga da que teño en Murcia tamén
Juan: a de murcia xa a teño visto
ten boa salud
Yo: tenche un corazón coma un mundo esa muller
Juan: si ho
e boa persona
mellor que moitos medicos
Yo: díjocho eu..
bueno.. pois como estou de quiero vouche facer unha poesía
que che parece??
Juan: e intento eu unha
Yo: veña.. empezas tí ou que??
Juan: e que necesito inspiracion
dame media hora
un soneto vouche facer
Yo: ok.. eu xa cha fago agora
mira.. chámase
muiñeira de Chantada
tirolí, tirolí, tiroleiro lara laraleiro
tirolí, tirolí, tiroleiro lara laraleiro
tirolí, tirolí, tirolí, tirolí, tirolí, tirolí,
Juan: macho
vai durmir
Yo: fíxaste na rima macho?? ;P
Yo: a convinación de asonantes con consonantes
mimadriña
é moi musical eh
e unha tercerilla,
pó porco

Juan: macho
Yo: que oh??
Juan: neno
estou neso ehh
ti que tal levas a poesia
Yo: vou comer
dentro dun rato volvo e falamos
Juan: mira
a 1º estrofa
Oh cavador, o meu mellor cavador
que as man ten de callos cheas
volve pracó ainda que non seas
o mais galante e amado señor.
Yo: ujuuuuuuuuuuuu
miña nai queridiña
ujjjjjjjuuuuuuuuuu
Juan:
a segunda
sale enseguidiña
Yo: O Lorca de Berdoais
macho.. deixoche .. vou comer
logo falo contigo poeta
Juan: ok
Yo: Adeus Berdoias, adeus Vimianzo
Adeus costas de Soneira
Adeus chouriciños colgados
Adeus lacóns, adeus frebas

Adeus, sacho que quero tanto
pataquiñas que arranquei
hortiña con navicoles
repoliños que prantei

Adeus Toribio, fiel amigo
Adeus pitas e galo pedrés
Votalle picón con pan duro
e mondiñas de pataca tamén

Meu Berdoias, Meu Berdoias
non sei cando volverei
marcho para Austrialia na linea
xa vos escribirei

Levo unha bota de viño
e unhas magras de xamón
metoas no pan de millo
a ver si o levo no avión

Adeus ovelliñas pral monte
adeus xuvencas e xatos
serei sempre fiel á idea
de comerlle chourizó có caldo
;-P

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s