A rebolos: catro

Onte eu camiñaba
e os pasos escuros que daba
levávanme por camiños que quería,
pero non quería

Un pe tras doutro,
un minuteiro que xoga dentro dun reloxio,
para atrás e para adiante
gozando da ilusión de ser dono do tempo

O tempo,
que non existe e sen embargo
deixanos canas

Cando o sol saía,
ahí estaba o meu soño,
durmindo profundo pero cos ollos abertos

Na tea de araña
que se tece vivindo
saltan os meus pensamentos trapecistas
xogan como nenos grandes
con alegría, pero con medo

So podo dicir,
que sorte dar cada bico,
que sorte dar cada aperta

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: