Vento

– Non me soples na cara!!!
– É o vento.
Con esta serenidade respondía María cando alguén lle reprochaba a súa fea costume.
Era unha muller afable de mediana idade. Vivía nun pequeno piso dun barrio nas aforas da cidade e levaba unha vida sinxela e tranquila coidando do seu marido e os seus netos. Sabía disfrutar da compañía dos seus e as cousas máis simples a facían feliz.
O marido chega do traballo, o seu rostro mostra a dureza da vida pasada… os cinco anos que lle quedan para xubilarse fánselle longos.
– Estou canso… canso de madrugar, de pelexar co xefe…
María déixao falar pero dalle moita pena que o home se sinta tan abatido… unha trasnada ven á súa cabeza:
– María, non me soples na cara!!!
– É o vento, respondeu ela coa serenidade de sempre.
O home esbozou un sorriso. Ao rato estaban os dous ceando e comentando animosamente as pillerías dos netos daquela tarde.
O mesmo facía María cos seus fillos, cos veciños, e con todos os que se lle achegaban a contar os seus problemas, a sorpresa do aire na cara acababa convertíndose nun sorriso.

Maleta

–  ! Ei, Maleta, deixa a porta aberta xa! Mais xente non vai vir, penso eu .

O partido ía xa pola metade do primeiro tempo . Ramón estivera collendo as entradas na porta desde as cinco menos dez . Cada vez había menos xente . Só marcara dez entradas, e outros vinte que pasaran co carné de socio .

Sentouse na cantina a tomar un viño, só na esquina do local . Non lle gustaba ver os partidos . Non é que non lle gustara o fútbol, que lle gustaba; o que non lle gustaba era a xente, o trato condescendente e por veces burlesco que lle daban .

Non sempre fora así . De feito as miradas eran ben distintas cando era novo . Xogaba de extremo no equipo; era un futbolista rápido, inda que un pouco tosco e sen moito sentido táctico . Con todo, na tempada 76/77 fixera trece goles; o equipo ía lider na Segunda Rexional e a xente saudabao con respeto, sobre todo os nenos da vila . Ata o penalti .

O penalti . Xogaban contra o Cambados o último partido, para ascender a 1ª Rexional . Bastaballes con empatar . O partido fora mais duro do esperado, e inda por riba o Cambados marcara nada mais empezar o segundo tempo . A falta de un minuto, a esperanza: o árbitro pitou penalti por un empuxón a Pepe, o dianteiro centro . Ramón sentiu que era o seu momento; os seus compañeiros miraron cara a el e el devolveulles a mirada con decisión . Colocou a pelota con coidado, e pensou en asegurar; mandaríaa con forza polo medio . Deu tres pasos cara atrás e esperou o pitido do árbitro . Entón ocorreu . O porteiro, nervioso, venceuse antes de tempo cara a dereita, e Ramón cambiou de idea e pegoulle suavemente para poñela pola esquerda . Tan suave que a pelota saiu a unha velocidade ridícula, e o porteiro tivo tempo de erguerse e dun salto atallala no pao contrario . Entón desde a grada berrou aquela voz fatídica: !maleta! !maleta! . Á voz sumouse un coro indignado que berraba !maleta! !maleta! . O partido acabou e o ascenso con el . Os berros seguiron cando saíron cara ós vestiarios, mesturados con risas e insultos, e continuaron despois, cando marchou andando cara á súa casa .

A tempada seguinte xogou pouco . A xente tomouna con el, e os berros de !A ver maleta!, !Veña maleta! convertíronse nunha chanza habitual coa que divertirse nos partidos . Quedoulle Maleta, no campo e fora del .

Retirouse a final desa tempada . Ofrecéronlle o traballo de ocuparse do campo axudando ó vello Antonio . Co tempo Antonio retirouse e el quedou ó cargo de todo . O Maleta convertiuse nunha desas personaxes que conforman a vida dun pobo, como o guardia, o cura ou o farmaceútico.

Cando rematan os partidos el limpa os vestuarios, recolle os balóns e pecha o campo . Entón, ás veces, cando está seguro de que ninguén o ve, collle un balón e vai á portería que da ó río, coloca o balón no punto de penalti e tira suaviño, xunto ó poste esquerdo, como debeu facer aquel día .

Vaqueiro

– Cando me lembro daquela época, irremediablemente ven á miña mente unha palabra: area.  Si, area. Aquela area fina que estaba por todas partes, que se che metía por tódolos recunchos do corpo.

No pelo tiñas area, na boca masticabas area e sempre había  algún grao inoportuno que atinaba a meterseche nun ollo xusto cando estabas na túa escena. Coa a area que acumulei tódos eses anos nos calzóns, ven podía agora tapar tódolos buratos do alpendre carallo. Pero ¡estábame ben!, ¿que facía un tipo da Fonsagrada no deserto de Almería? — dicía o señor Argimiro i escachaba coa risa.

– Que sí, neno, que iso me dicía meu pai: ¿Argimiro, pero ti que vas facer á  Andalucía con 40 anos desgraciado?

-Papá eu queró facer de vaqueiro, como John Wayne. E poderlle dicir a unha moza que teño un rancho pa ela, e aquílo que lle dicía a “Dallas” na “Diligencia”, cando ela lle soltaba que non sabía nada do seu pasado: “Neniña, sei de tí, todo o que preciso saber. E o que sei gústame”

¿Que Yon Baine nin que rancho?. Ti o que tes son unhas hortas de patacas pa cavar langrán!. Busca unha muller é cásate, burricán

– ¡Que no papá, que no!, nin muller nin patacas. Vou sair na televisión, e vou ser un actor famoso!

Aínda lle brillan os ollos ó señor Argimiro cando se acorda. Vénselle a ilusión e os medos, como si estivesemos no verán de 1963, cando decidíu lanzarse á aventura. Con 40 anos, quería ser vaqueiro e o seu pai dicíndolle que se ían rir del. Pero Argimiro perseguíu o seu soño, e retou á vida con esa valentía insegura dos adolescentes, coa inocencia e ilusión dos infantes pero tamén coa vergonza dos que están nesa segunda idade que o mundo se empeña en saltar. “A crise dos cuarenta” dirían agora os entendidos, máis eu penso que Argimiro padecía de algo máis simple, padecía de “vida”.

– ¿E conseguíuno?, señor Argimiro

– ¿O que?

– Ser John Wayne

– Ja,ja,ja,ja.. pero rapaz, ¿Ti ves algún cabalo na porta?.

Ruboriceime. Sinceramente. Sentinme medio parvo pola pregunta, pero o vello raposo miroume con ironía e soltoume medio retranqueiro.

– Traballei de extra, de montador de decorados, de recadeiro para aquel rapaz americano con cara de ladrillo que agora é tan famoso, un tal Clint Easwood, andiven de carallada con Sergio Leone e roubeille algún bico a algunha moza garbosa. Fixen papeliños pequenos, sobre todo de malo… ¡Que ben o pasei amigo meu!

¡ Rapaz!, non che quepa dúbida: Non hai un vaqueiro máis ufano ca mín, deste lado do oeste

relatos curtos por davidef

Cervecerías en Madrid

Se vos gusta a cerveza os invito a que se ides por Madrid visitedes estes establecementos:

  1. Naturbier Nesta podemos ir bebendo dos 4 grifos que contén cada mesa, dous de rubia e dous de tostada, e ademáis degustar as rodas de salchichas alemanas con 7 salsas, umm. Aclarar que a cerveza é natural, a producen eles mesmos, e podo decir que a tostada está de vicio, pero coidado, según vaiades bebendo poderedes ver nos TFT colgados das paredes cómo vai aumentando o voso consumo (e disminuíndo o voso peto).
  2. Cervecería Oldemburg: É posuidora dun curioso récord, o record Guinness ao maior número de cervexas de importacion no menor espazo. Pequena, pero matona 😉

Cerveceria OldenburgCerveceria Oldenburg

UN MOSQUITO NA PRAZA DA QUINTANA

Praza da Quintana. Maio 2010. Ano Xacobeo.

Un mosquito trata de facer unha das súas “trasnadas” na praza. Desde unha fiestra do convento de San Paio observa os xogos dos rapaces que corretean entre os turistas e os peregrinos.

Voa hasta pousarse en algo brandiño e suave, ¡qué cómodo!!! O mosquito bota unha ollada á praza, hai moita xente… fíxase nun grupo de mulleres descalzas que fan cola para entrar na Catedral pola Porta Santa… qué pes tan negros! qué cheiro deben ter!!!

Tamén ve un grupiño de mozos con guitarras e pandeiretas cantando moi animosos e divertidos. Fóra da fila un grupo de italianos fan uns bailes típicos da súa terra acompañados de palmas… cánta alegría!!! a xente da praza da palmas ao ritmo dos seus bailes… O mosquito fai unha valente inmersión entre o grupo pero… qué risco! decide volver ao seu suave colchón.

No chan un pintor debuxa a Catedral… a xente ao seu redor admira a súa obra.

Nunha esquina, dous malabaristas ensaian coas mazas… semella que están a esperar a que terminen os bailes o grupo de italianos para ser eles os que traten de entreter á xente que fai cola na praza.

Nas escaleiras da Quintana, moita xente descansando e disfrutando do ambiente.

Uns turistas franceses suben a pasear polos tellados da Catedral… aínda que semellan estar limpos e fresquiños, o mosquito rexeitaos… moito que voar hasta o tellado!!!

Nas terrazas das cafeterías os clientes toman o sol e disfrutan da diversidade das xentes…

No medio da praza unha familia de portugueses toman fotos á Catedral; ao seu lado, un grupo de turistas alemáns atenden ás explicacións do seu guía…

Dong!!! Dong!!! O reloxio da Torre Berenguela sinala as 6 da tarde…

No gran banco de pedra situado ao longo do convento uns peregrinos durmen. Entre eles mistúranse os universitarios.

O mosquito dase un paseo entre os policías que vixían a entrada á Porta Santa… puajjj!!! o cheiro a sudor que desprenden non convencen ao mosquito…mellor será buscar outra víctima…

Pero… ¿qué pasa??… de súpeto… a superficie na que descansa o mosquito comenza a inflarse… a inflarse… vaia!!! O seu cómodo colchón resultou ser o fol dunha gaita… ao gaiteiro ocorreuselle nese momento porse a tocar a Muiñeira de Chantada para a xente que descansaba nas escaleiras da praza… Por sorte, o mosquito logrou escapar… ufff!!! vaia susto!!! … conseguiu aterrar sobre a calva sudada e colorada dun dos turistas alemáns…  ¡bó lugar para saciar a sede!! e xustamente no momento no que o mosquito se dispoñía a……

SPLASHHH!!!